Mysteriequilt.

In het quiltnieuws, het orgaan van het Quiltersgilde, nr. 68, 69, 70 en 71 van respectievelijk Juni, September en December 2001 en Maart 2002, Stonden de patronen van een mysteriequilt. Het begon met een patroon van een vierkant dat bestond uit een kleine vierkant met aan twee zijden een kleine driehoek. Deze 3 vormen vormde samen een grote driehoek, net zo’n grote driehoek werd er tegen aan geplaatst zodat het geheel een vierkant vormde. De stoffen die nodig waren, waren onderverdeeld in lichte stof, medium stof en medium tot donkere stof. Het kleine vierkant bestond uit medium stof, de kleine driehoeken uit lichte stof en de grote driehoek uit medium tot donkere stof. Hier bedoel ik de kleuren mee.  Ik koos voor 3 kleuren en per kleur kon ik afwisselen in verschillen-

de stoffen. De grote driehoek werd groen, de kleine driehoek werd wit en het kleine vierkant werd bruin. Hiernaast, in de foto kunt u de blokken herkennen. Per kwartaal kwam er weer een patroon bij en het geheel blijft tot het eind een mysterie. Hoe het uiteindelijke resultaat word hangt af van de kleuren die je in het begin kiest. Ik hoor nog wel eens mensen die niet van een mysterie houden, vaak valt het resultaat uiteindelijk tegen. Bij mij is het allebei de keren dat ik meedeed het resultaat goed geweest. Ik ben met allebei tevreden, deze quilt bevalt me nog steeds erg goed. Bij de stofkeuze heb ik me geen beperkingen opgelegd, ik mocht alles pakken uit mijn voorraad bakken. Wel moest ik me aan de kleuren houden.

Later in het proces zijn er nog lichte (lees witte) stoffen bijgekomen. Na dat het 3e patroon klaar is, ga je puzzelen. Uiteindelijk in het laatste blad, waar je dan smachtend op zit te wachten tot het in de brievenbus glijdt, komt de ontknoping en kan je de blokken zo gaan neerleggen tot je tevreden bent met het resultaat. Daarna kan de top in elkaar genaaid worden en kan het sandwichen beginnen. Daarna nog doorquilten en de mysterie is klaar.

De naam van deze quilt is Magic maze en is gemaakt in 2002, hand genaaid en hand gequilt. Met het quilten heb ik alleen maar accenten in de witte kleuren aangebracht en in de groene banen heb ik 1 lijn gequilt van punt naar punt, zodat er een soort draaiing ontstond. Verder is hij in de ditch gequilt. De punten in de rand heb ik er zelf omheen gemaakt.

De vliegende Hollander.

In een quiltbee waar ik lid van was, het bestaat niet meer, ontstond het idee om gezamenlijk een project te starten. Het plan was om een windroos te maken en daar zou iedereen op zijn eigen wijze mee verder gaan. Ik werkte nog volledig op de hand, dus mallen maken, stof uit zoeken en aan de gang. Ik wilde de ronde rand, bij de punten van de

ster met gestreepte stof doen, om zo graden te simuleren. Maar wat nu!! In de hoeken van het midden blok en in de rand heb een gedeelte van de windroos herhaald, om het vierkante midden een kader te kunnen geven. Zo ook in de rand. De stof die ik gebruikt heb voor het middenstuk is met kleine blauwe bloemetjes. Waar werd en wordt een windroos gebruikt? In de scheepvaart. En zijn wij niet vroeger, en nu nog, niet een zeevarend volkje geweest? Dus wilde ik zeilschepen. Daarom gezocht naar een patroon en deze via malletjes op de stof getekend. Het in elkaar naaien van de schepen was nog best een lastig werkje, maar al gauw had ik 4 zeilschepen. En waar zeilen die schepen? Juist, op zee. Daarom heb ik 8 stukken stof genomen en op de achterkant lijntjes getrokken met mijn potlood. en zo heb ik plooien genaaid, met de hand. Ik had wel net een naaimachine gekregen, maar die stond alleen maar op mijn buro te niksen. Ik was blij dat ik de naaimachine had, maar durfde er verder niet aan te komen. Dat heb je als je als jongen alleen maar jongens dingen moest doen. Op school vroeger, was handwerken voor meisjes en de jongens moesten handenarbeid doen. Stoeien met een zaag en een schroevendraaier enzovoort. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik geen basis heb meegekregen wat handwerken betreft. Al was het maar het leren van een knoop aanzetten! Naderhand is dat wel goed gekomen met die naaimachine.

Die plooien  zijn op sommige plaatsen zodanig vastgezet, dat er golven vormden. Toen ik aan quilten toekwam, wat ik ook met de hand heb gedaan, is de stof met de bloemetjes  zodanig gequilt dat ik de palmbladen, die er in zitten, gevolgd hebt. Die vormden een rechte lijn, zodat de bloemetjes ineens omhoog kwamen. Dit effect is misschien moeilijk te zien op de foto’s, maar geloof me, ik ben hier nog steeds blij mee. De naam “De vliegende Hollander” is voortgekomen uit de Nederlandse zeil geschiedenis. Wanneer dat schip gevaren heeft moet u maar even opzoeken via Google.

Deze quilt is in 2001 gemaakt en heeft een maand in de etalage gelegen bij een beginnend kunstatelier in Laag Keppel bij Doesburg.
Terwijl ik dit bericht schrijf denk ik even aan mijn eigen vliegende hollander, mijn zoon van 4,5 jaar oud, die met zijn moeders voor 3 weken naar Australië is gevlogen.
Zaterdagochtend zijn zij om 11.21 uur opgestegen van Schiphol en zondagmiddag om 12.30 uur, nederlandse tijd waren zij in Sydney, met een tussenlanding in Singapore. Jullie begrijpen dat ik hem nu al mis.
Hij heeft het goed gedaan tijdens de vlucht en ik denk dat hij bij het cabinepersoneel goed in de smaak is gevallen, want het is een charmeur.
Wat dat moet gaan worden is nog een vraag, maar ik denk dat hij er wel komt.