Moederdag deel 2.

Gisteren zijn we naar Amsterdam geweest, naar Henk zijn moeder, voor moederdag. We hebben de 2 moeders weleens op één dag verrast, maar dan ben je maar even op visite. Je hebt de reis erheen al, dan de visite, dan de reis naar de ander, weer visite, uiteindelijk wil je ook weer naar huis. Omdat Henk niet zo mobiel meer is dan in het verleden, verdelen we nu de visites. Omdat het afgelopen zondag ook de trouwdag van mijn ouders was hadden zij voorrang, vandaag dus naar Amsterdam. Henk heeft ook nog een zus, maar die zien we niet zoveel en laten die er vandaag nou ook zijn. 2 Vliegen in 1 klap. We hebben elk jaar wel een probleem met een cadeautje, een kamerplant moet een hele sterke zijn, chocolade hoeven we niet mee te nemen, die krijgen wij altijd van haar mee als ze ze weer gewonnen heeft op de bingo in het bejaardenhuis. Een lekker luchtje is aan haar niet besteed, dus het werden puzzelboeken, ze kan er weer een paar jaar tegenaan. Omdat de hulp in de huishouding problemen had met haar schouder, heb ik de trap even gestofzuigd, kon ik ook gelijk even controleren of de hulp haar werk wel doet. Nou dat zit wel goed! De foto’s hieronder hebben totaal geen relatie

met het verhaal hierboven, maar deze kindertjes kwamen we tegen vorig jaar oktober toen we even een paar dagen er tussenuit waren naar Wenen. Bij de halte van de metro, ondergronds, zagen we ze lopen, een hele optocht kindertjes van een jaar of 4. Allemaal hadden ze een geel petje op en gingen in 1 lange slang die ellenlange roltrap op naar boven. Daarna moesten ze nog een lange roltrap nemen voor ze bovengronds kwamen. Ondertussen passeerde

deze kinderen allerlei dronken zwervers uit voormalig oost-bloklanden, je houdt je hart vast, je zou maar verantwoordelijk zijn voor deze jonge kinderen, maar zoals je wel vaker ziet, er zijn veel beren op de weg, maar het gaat meestal wel goed. Omdat mijn DS Guido zich ook vaak verplaatst in dit soort optochten, noemde ik deze kinderen, de Guido’s. Morgen plaats ik mijn 100 ste bericht, dus ik ben nog aan het nadenken hoe ik dat ga aanpakken.

Imago?

We zijn gisteren naar mijn ouders in het zuid-westen van de provincie Utrecht geweest om hun 49e trouwdag te vieren. We moesten in Utrecht wisselen van trein naar bus, maar ik ben er achter gekomen dat er slecht georganiseerd wordt als er zo iets groots als de GIRO D’ITALIA door je stad komt. Toen we op de bus stonden te wachten werden de bordjes bij de bushalte afgedekt met een zak, ik ben even wezen vragen wat hier de bedoeling van was en wanneer onze bus misschien zou arriveren. Toen werd me verteld dat de bussen van een andere plek vertrokken. Op de andere plek aangekomen moesten we zelf maar uitvinden waar die bussen dan wel zouden staan. Totaal geen informatie!! Wat ik nog het ergste vond, was dat je mensen hun reis laat beginnen of eindigen op een vuilstortplaats. Door een staking van reinigingspersoneel ligt de hele stad vol met vuilnis, ik had afgelopen week al gehoord dat de winkeliers in de binnenstad van Utrecht zelf de handen uit de mouwen hadden gestoken om de straten schoon te houden, maar hier op het station kan blijkbaar niemand het wat schelen. Iets verderop eindigt de GIRO en dit is het imago van de stad Utrecht. Het interesseert niemand iets, iedereen

stapelt er gewoon afval bij. Ik heb weleens geleerd dat de vervuiler betaald, op het meeste afval staan merknamen, zou nou niemand van die grote merken doorhebben dat je hier je imago te grabbel gooit. Dit moest er even uit, het is geen fraai beeld en ik begrijp ook waarom het personeel van de reinigingsdienst staakt, ze hebben groot gelijk, maar met zo iets belangrijks voor je stad geef je toch niet zo visitekaartje af!