Bee, be busy!

Vandaag heb ik een bee, dus daarom ben ik druk! Het is me eergisteravond gelukt om alle patroontjes op de vier ondergronden te spelden. Dan kan ik na aankomst en na de koffie met wat lekkers aan de slag. Terwijl ik dit bericht aan het dichten ben moet ik mijn tas nog pakken. Ik ben ook even op zoek gegaan naar……. ja naar wat. En wat vond ik, 2 tops die nog gequilt moeten worden. Ze zijn al een aantal jaren oud, zeker 5 jaar. Ik had toen ondergronden gekocht, waarmee je zeer snel Dronkemanspad patronen kon leggen. Deze is met de rozenstoffen,

die ik toendertijd kocht bij Petra Prins in Zutphen, gemaakt. Hier moet nog een groene strook omheen denk ik en dan kan hij machinaal gequilt worden. Ik had aardig wat van die dronkemanspad ondergronden gekocht, dus met andere stof heb ik er toen nog één gemaakt. Je sneed vierkanten, legde er de ondergrond op en naaide over de lijnen de stof en ondergrond vast. In het midden tussen deze lijnen was een kniplijn, die door geknipt moest worden. Daarna moesten de patroontjes gekeerd worden en op een andere vierkante stof gestreken worden. Daarna was het puzzelen hoe je het dronkemanspad wilde hebben. De blokken aan elkaar naaien en voilá, klaar! Een kind kan de was doen! De ronde naden heb ik met de machine met een mooie steek geappliqeerd. De tweede is wat groter en gemaakt van provencaalse stoffen, die deels uit de provence komen en deels uit een winkeltje in Ede. Deze is weer in een

ander patroon gelegd. Ik weet nog dat ik de stof kocht op een markt in de provence, waar dat was weet ik niet meer, maar wel dat de crêpes daar erg lekker waren. Ik denk dat deze als ze klaar zijn weggevertjes worden of ik moet ineens een koper vinden. Ik heb ook nog een close-up voor jullie, want dat kan mijn nieuwe camera ook nog, terwijl ik niets aan de instellingen hoef te veranderen. De heren technici hebben aan mij gedacht!!! Nu ik

deze top weer zie, begin ik heel erg zin in de vakantie te krijgen. In Cannes of Nice op een terras een Ricard met ijs en water. Het water loopt me nu alweer in de mond. Ik vind ook de franse mannen heerlijk om naar te kijken, de italianen ook trouwens. Een aantal jaren geleden toen we een rondreis door italië maakten, heb ik het matriarchaat uit geprobeerd. ‘S avonds na het eten op straat op een bankje gaan zitten en afwachten wat er gebeurt. Oudere vrouwen komen dan bij het bankje staan, het worden er steeds meer en dan is het de bedoeling dat je ophoepeld, zodat zij daar kunnen zitten. Dat begrepen wij natuurlijk niet, dus we bleven zitten. De blikken die je dan naar je toe geworpen krijgt beginnen heel rustig, maar ze worden steeds feller. Dan gaat één van de dames vlak naast je zitten, daarna nog één, nog twee en voor je het weet vegen ze je zo van de bank af. Het is natuurlijk niet netjes, maar wel leuk om dit eens uit te testen. Nu begrijp ik ook waarom italiaanse mannen er zo macho uit kunnen zien. Ik denk dat ze compenseren, thuis hebben ze geen moer te vertellen bij moeders en ze willen er voor de buitenwacht niet als een mietje overkomen. Maar in die stoere lijven zit vaak een heel klein hartje, dus dan maken ze dat weer goed.