Eindelijk eens een doedel gemaakt.

Tijdens ons weekend in Almelo had ik een dummy bij me, om eindelijk eens een doedel te maken. Ik verwachtte toch wat tijd te krijgen om me in rust terug te trekken en één te kunnen zijn met papier en pen. Het was inderdaad een rustgevende bezigheid

! Na thuiskomst moest ik de tekening alleen nog afmaken en dat is nu gebeurd. Het is uit de losse hand getekend, voor de zeshoek heb ik geen liniaal gebruikt, daarom oogt de zeshoek lekker wiebelig, maar dat is toch de bedoeling?

Weer één!!!

De verf op de plastic en het vlies van gisteren waren droog, dus moest er iets mee gedaan worden. Gistermorgen met een kop koffie op bed las ik in een boek dat acrylverf wel op plastic kon worden aangebracht, mits de verf zo uit de tube kwam. Bij het geverfde plastic was dat ook het geval. Maar zo eigenwijs als ik soms kan zijn wil ik het ook nog eens proberen om de verf te verdunnen met water en dan maar kijken wat er gebeurt.

Dit is er met het plastic gebeurt, ik heb elke kleur apart gebruikt door er strips van te knippen, behalve in het roze geverfde plastic. Daar zijn banen in geknipt, zodat ik er met de andere stroken mee kon weven. Daarna is het tussen bakpapier gegaan en is de strijkbout er op gegaan, in de stand zijde/wol, dat zorgt ervoor dat de plastic niet wordt vervormd, maar dat alles wel aan elkaar gestreken wordt. Bij sommige stroken heb ik de plastic kant boven gebruikt, bij de andere stroken de verfkant. Boven op het vlechtwerkje liggen 2 banen van het geverfde vlies, daarbij heb ik wel de acrylverf verdund, dat geeft nu een mooi effekt. Deze banen heb ik in de katoenstand met het strijkijzer wel vervormd.

Een paar stroken had ik nog over na het vlechten en die heb ik op een ondergrond genaaid, daarna heb ik de versmolten stroken van de chipszakken er bovenop genaaid, net of het mikado is. De ondergrond is een geverfde lap die ik uit mijn voorraad heb geplukt. Nu ben ik weer een boekomslag rijker, dat niet bestaande winkeltje wordt steeds voller. Het is leuk om kleine werkstukken te maken, die niet al te veel tijd kosten.

Nu kan het bij de anderen in de kast, waar het een kleurige plank op heeft geleverd.

Het leven blijft spelen.

Het was een paar dagen rustig op mijn blog, door allerlei saaie dingen, met de stofzuiger door het huis rennen, de was, de strijk en al dat soort geneuzel. Af en toe moet dat ook gebeuren. Ook was ik afgelopen week op zoek naar onze Khaddafi, de muis waar wij al een tijdje jacht op maken. Ik heb hem maar een naam gegeven en ééntje die actueel was. Maar nog steeds geen spoor van Khaddafi, zal wel in een rioolbuis zitten, of achter de kast. Hij heeft nu wel extra voeding gekregen in de vorm van muizentarwe, waar hij van op gaat drogen, zonder dat het gaat ruiken!!! Gisteren werd ik gevraagd om mee de stad in te gaan, Henk wilde weer even naar zijn huisdealer als het gaat om computerspullen, er moet toch iemand mee om het gekochte te dragen.

Op weg naar huis nog op een terras gezeten voor de lunch met een biertje, dit keer was dat een Texels bockbiertje, een taxi voor de terugweg was net niet nodig, maar de bock kwam wel hard aan. Thuis gekomen was Henk weer zoet met het zonet aangeschafte en ik…………ik was weer zoet met datgene wat hij naast zich neer legt. Ik hoorde al het gekraak van plastic, wat achteloos werd weggegooid, er wordt tegenwoordig niet meer aan de medemens gedacht, die hoogstens 2 meter verderop zit. Al gauw had ik het afval geconfisqueerd en met verf bestreken,

het hangt nu te drogen. De bovenste foto laat het kraak plastic zien, als het droog is zal ik het gaan versmelten en daarna verdwijnt het even in mijn voorraad. De tweede foto laat het zwarte vliesachtige materiaal zien wat ook in de doos zat, dat heb ik ook bestreken met acrylverf, maar dit materiaal vroeg om meer water toe te voegen. Hoe het gaat vervormen als er een warme strijkbout overheen gaat, natuurlijk wel tussen bakpapier, de toekomst zal het leren. Donderdag ben ik ook nog bezig geweest met het versmelten van een ijsverpakking, dun plastic, wat ik had bestreken met Steward Gill verf.

Na het drogen van de verf en het versmelten heb ik er nog restjes geverfde vliesofix op versmolten en er daarna goudkleurige glimmermist overheen gespoten. Dit stukje versmolten plastic verdwijnt ook voor een tijdje in de voorraad! Gistermorgen was er ook nog een verrassing, er werd aangebeld en de stem beneden, die ik niet zo gauw herkende, vroeg of ze even voor een minuutje boven mocht komen. In afwachting stond ik aan de deur te wachten en toen verscheen ineens mijn quiltvriendin uit Parijs. Ik had al het vermoeden dat ze momenteel in Nederland zou zijn, omdat haar zus, ook een quiltvriendin, de afgelopen week plotseling was overleden. Natuurlijk heb ik gelijk een reactie op haar blog achter gelaten en een condoleance kaartje gestuurd. Will vond dat zo attent dat ze me een roze roos kwam brengen.

De roos staat nu op tafel, dan kan ik nog eens denken aan Hanne, waar ik 3 weken voor haar dood nog bij in de tuin heb gezeten. Er is weer een leven geleefd, die dierbare herinneringen achterlaat. Hanne rust in vrede.

Ik kan een winkeltje beginnen.

Maar dat doe ik voorlopig niet, dan heb ik hiervoor geen tijd meer. Soms komt er dagenlang niets uit je handen en andere keren dan ben je zo lekker bezig dat de ideeën in je hoofd heen en weer schieten.

Deze monoprint lap had ik ook nog liggen, eerst gaf dat een probleem, want er zitten zoveel kleuren en interessante stukken in deze print. Vraag me niet hoe ik bij het maken van de print te werk ben gegaan, ik weet het niet meer. Het was tijdens de eerste Art Quilt Oost dag, dat we bij Nienke in de schuur lekker bezig waren met printpasta. Ik heb er ook nog op gestempeld, maar wat het eerste was, ik denk de monoprint, na het drogen ben ik aan het stempelen geweest. Ik denk dat het zo gegaan is. Sinds gistermorgen heb ik ook ontdekt hoe je de foto’s kan vergroten. Door het nieuwe systeem na het klikken op de foto zie je links onderin het woordje SHOW ORIGINAL staan. Als je daarop klikt krijg je de foto te zien, waarop je door kunt klikken voor een vergroting. Hoe blond kun je zijn??? Dan nu maar een foto van dichtbij,

zodat je na het klikken alle kleuren en lagen kunt zien, die er bij het monoprinten en stempelen in de stof zijn gaan zitten. Je kunt op de deze foto ook zien dat ik uit restjes geverfde vliesofix blaadjes heb geknipt en op de stof heb gestreken. Om ze duidelijker te zien en er reliëf aan te geven heb ik erom heen genaaid en de blaadjes een hoofdnerf en zijnerven gegeven. Het was heerlijk om hieraan te werken, in alle rust met muziek op de achtergrond. Deze keer heb ik nagedacht over de werkvolgorde, dat gaat bij mij nog weleens mis, dit keer dus niet.

Ik genoot van alle kleurnuances die ik onder ogen kreeg. Ik had nog een idee die ik wilde verwerken in deze boekomslag, nl. het toevoegen van de gedroogde bloemen van de hortensia. Ik heb ze onder organza gelegd en om de bloemblaadjes heen genaaid. Hoe lang zal dit blijven zitten? Het is een probeersel en wie niet waagt die niet wint. Om het goed vast te kunnen zetten ben ik 2 keer om de bloemblaadjes gegaan met de naald van de naaimachine.

Op de foto hieronder zie je 3 hortensia bloemen zitten, als het boek is dichtgeslagen zitten er 2 op de voorkant en 1 op de achterkant. Mijn stapeltje dummy’s beginnen te slinken, morgen maar weer eens aanvullen.

De boekenkast moet vol.

Zo lijkt het wel, ik ben weer bezig met een boekomslag. Misschien verkoop ik wel wat, je weet nooit.

De basis is een lap met een monoprint, laatst gemaakt met printpasta en Procion MX, als ondergrond is een kunststof onderlegger gebruikt, waar normaal je bord en bestek op ligt. Deze zijn prima te gebruiken, na het maken van de monoprint is het gemakkelijk schoon te maken onder de kraan. Op deze monoprint had ik toen rode stippen gestempeld. Deze rode stippen heb ik met de naaimachine om genaaid, om ze iets naar boven te kunnen krijgen. Een werkje wat je toch in alle rust moet doen.

Daarna heb ik een stuk van een mandarijnennetje versmolten tussen vershoudfolie. Het netje moet wel ergens tussen versmolten worden, anders blijft er niets van over. Na het versmelten kon ik het in stukken knippen en dwars over de rijen met bolletjes leggen, met een zigzagsteek is het op de ondergrond vastgenaaid. Daarna had het nog iets nodig, ik had nog bladvormen liggen van geverfde vliesofix, die zijn op de ondergrond gestreken, wel met bakpapier onder de strijkbout!!!! Om ze duidelijker te maken zijn ze omgenaaid met een van kleur verlopend garen. Op de foto’s is duidelijk de monoprint te zien. Hoe maak je zo’n monoprint! Breng printpasta met een kwast op de ondergrond, je kan ook een glasplaat nemen, of een oude spiegel. Daarna druk je er iets met reliëf in of je maakt een tekening met je vinger, wel handschoenen aan doen, anders loop je nog enige tijd met een gekleurde vinger rond. Is de afdruk of tekening naar je zin, dan leg je er een lap katoen overheen, deze moet wel PDF zijn (Prepared For Dying, klaar om te verven). Met een roller of een lege wijnfles rol je over de stof zodat alle verf in de stof kan trekken. Na het

verwijderen van de lap laat je deze drogen! Om een goed resultaat te krijgen moet de lap nog gaan zweten, dat wil zeggen, je maakt de lap aan de achterkant vochtig en verpakt het in een plastic zak. Deze zak leg je op een warme plek neer zodat de soda kan gaan werken. Ik doe dat vaak voor een tijd van 24 uur. Na die tijd spoel ik de lap in koud water en daarna nog in een sopje met wolwasmiddel. Daarna drogen en strijken. Deze monoprint is in één kleur gemaakt, maar je kunt natuurlijk verschillende kleuren gebruiken. Deze methode is ook heel goed met kleine kinderen te doen en dan afdrukken op papier, gebruik dan kindvriendelijke verf! Misschien een leuk idee voor deze herfstvakantie. Kinderen vinden dit erg leuk, vooral als ze smerig mogen worden!

Plastic met acrylverf versmelten.

Het is heerlijk om verschillende materialen uit te testen, afgelopen week testte ik de verf van Steward Gill uit op plastic, dit keer de acrylverf.

Eerst een chipszak opduiken uit mijn doos met plastics, inderdaad ik heb al een hele doos gevuld met alles wat los en vast zit. In Almelo vond ik weer een clipje van een blikje, die raap ik dan ook weer op en neem het mee. Wat ik daar mee ga doen weet ik nog niet. Laatst kwam ik uit de supermarkt en zag ook zo’n clipje liggen en wilde het oprapen, toen zat het vast in de kauwgum die iemand op straat had achtergelaten. Nu ben ik erop bedacht dat ik eerst even kijk waar iets ligt. Op de foto hierboven heb ik strookjes gesneden uit de chipszak van 2 inch breed en 2 strips van 1,5 inch. Ik hield een paar smalle strookjes over, waar ik niets mee kon. die strips heb ik geverfd met acrylverf op de zilverkleurige kant. 4 Strips heb ik effen gelaten en de andere 4 hebben een extra kleurtje gekregen, beetje van alles door elkaar. De strips heb ik een uurtje laten drogen 

voor ik ze tussen bakpapier versmolt met de geverfde kant naar beneden, omdat ik geverfde bobbels wilde hebben. Bij sommige strips ben ik te laag gegaan met mijn strijkijzer, daar zijn de strips bijna plat, maar dat geeft ook weer zijn eigen sfeer. Bij het vorige bericht over het versmelten van plastics waren er 2 reacties waar ik op wil antwoorden. De eerste vraag was van Marja, zij vroeg: Hoe ga je dit gebruiken? Het antwoord is dat ik deze strips op stof ga vastnaaien, dat doe ik met een topstitch naald en katoenen garen. Soms is het erg leuk om metalic garens te gebruiken, maar dat breekt zou gauw. Misschien moet ik iets rustiger naaien. De tweede reactie was van Anna, zij vroeg: Als je het ergens op naait, scheurt het dan niet gauw?Is het erg kwetsbaar? Het antwoord hierop is dat ik daar nog geen last van heb gehad. Ik naait het vast zo dicht mogelijk langs de rand en als het zo uitkomt ga ik tussen 2 bobbels door. Als ik rond de vorm klaar ben dan ga ik ook tussen de bobbels door het middenstuk vastzetten. Ik heb heb dit soort strips ook op boekomslagen genaaid, in het gebruik kraakt het wel bij het vastpakken, maar de strips zitten er nog steeds op. Wat ga ik met deze strips doen? Ik heb nog 2 lappen klaar liggen, monoprints, die gemaakt zijn tijdens de Art-quilt Oost dag in Harderwijk.

Eerst nog bewerken met de naaimachine en misschien nog een kwastje acrylverf en dan zet ik ze machinaal vast. De monoprints zijn niet helemaal op maat, dus er moet nog wat stof worden aangenaaid, dit komt aan de binnenkant van de omslag, zie je later niets van. Ik ga vlug aan de gang!

Lekker weekendje weg.

Afgelopen vrijdag reisden Henk en ik af naar de stad waar altijd wat te doen is, het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen. Je raad het al, Almelo. Dit is zeker geen suffe stad, de mensen zijn er gemoedelijk, maar er wordt hard gewerkt.

We verbleven in het Theaterhotel Almelo, een prima excuus voor een weekendje weg. Het hotel is eigendom van de welbekende familie met een toekan als herkenningsteken. De toekan was hier niet te vinden. Ik vond het een gat in de markt om een combinatie van hotel en theater gecombineerd te zien. Wij hadden een arrangement geboekt, waarbij het eten ook in het arrangement zit. Zo zaten wij zaterdag avond om 17.30 uur aan ons tafeltje voor een buffet, om 19.45 uur gaat dan de bel om naar het theater te gaan. In de pauze komen ze met een drankje rond, ook al blijf je achter in de zaal. Na de voorstelling konden we weer naar ons tafeltje voor een dessertbuffet. Nu wil ik om 22.00 uur niet echt veel meer eten, normaal eet ik na 20.00 uur niets meer, maar dit kon ik niet afslaan. Gelukkig was er zondagochtend nog genoeg over bij het ontbijt.  Op de foto hierboven zie je het aparte vierkante dak, daaronder zit de rooftoproom, die wij hadden geboekt, dit was de enige kamer op de 7e verdieping, die wat meer ruimte bied, ook het terras aan de voorkant en zijkant is wat groter. Zaterdag was ik de stad in gegaan voor een verkenning en heb leuke dingen gezien. Ik had een boek meegenomen om eens rustig door te kunnen nemen, dat is gelukt, maar om meer te weten te komen over Acryl verf kwam ik dit boek tegen.

Er zit zelfs een DVD bijgesloten, niet dat ik wil gaan schilderen, maar het is nooit weg om wat meer kennis te hebben over de materialen waar je mee werkt. In één van de mooie straatjes kwam ik ook een naaimachine winkel tegen, daar kon ik niet aan voorbij lopen. Ik had me niet voorbereid op deze winkel, wil al een poosje een nieuw voetje aanschaffen, maar wist niet meer welke. Toch heb ik 2 voetjes aangeschaft en nog wat garen, 5 kleuren paars van licht naar donker. De naaimachine voetjes zijn nummer 10 en 23! Eigenlijk wilde ik voetje 21 hebben, leek

mij meer geschikt, maar die was niet op voorraad. Van dit voetje is geen beschrijving ingesloten, daar moet ik het www nog voor napluizen. Vergeet ik bijna te vertellen naar welke voorstelling we geweest zijn. Spirits of the Dance heette het en het werd gedanst door een groep uit het oostblok, één van de groepen die zijn gevormd na het succes van Riverdance, groot geworden door Michael Flatley. Na dit succes zijn er diverse groepen over de wereld gevormd door Flatley, waarvan dit er één was. Wat zeg je, weet je niet meer wat Riverdance was, hier is een geheugensteuntje,