Plamuur.

Toen ik nog bloemist was, werd er nog weleens gipskruid in een boeket gebruikt, onder bloemisten werd het bloemistenplamuur genoemd. Je krijgt er namelijk elk gaatje in een boeket of bloemstuk mee opgevuld.

Ik ben de laatste dagen bezig geweest met een plan om verder te gaan met het werk waar de stofdoek in verwerkt was. Henk heeft nu vakantie, dus de ochtend begint met 2 koppen koffie op bed, mooi tijd om boeken door te pluizen en dan ineens komt er een idee bovendrijven. Als ik de lap nu eens op maat snij, zodat ik het straks om een schilderscanvas kan spannen! Daarvoor is er een zelf geverfde lap opgezocht, een dunne vlies eronder en een stof voor de achterkant. Daar is het werk op gelegd, met een donkerblauwe tule, dat als een soort plamuur werkt. Het boek van Bethan Ash, Instinctive Quilt Art, heeft me gistermorgen verder geholpen met een plan om dit werk door te quilten, in feite door te naaien. Bethan knipt of snijdt vormen uit geverfde lappen waar vliesofix achter gestreken wordt, als ze alle vormen klaar heeft wordt dit op een ondergrond gelegd en vastgestreken, daarna gaat ze er met de naaimachine

overheen, soms in een raster van vierkantjes, maar ook weleens in rechte lijnen die elkaar kruisen. Als je een rechte steek gebruikt en garens die in de kleuren van de ondergrond kan werkt dat niet storend. Ik ben eerst begonnen met een donkere blauwe garen, daarna een nog iets donkerder en daarna een magenta kleurig garen. De tweede foto is iets lichter uitgevallen, omdat ik die buiten op het balkon heb genomen. Het is een intensief werkje, eerst heb ik de ondergrond in horizontale positie doorgenaaid, daarna vertikaal. Met de volgende kleur probeer je dan gaten op te vullen. Uiteindelijk met de magenta kleur nog meer de gaten verdicht. De kleuren, vooral van het gele garen, in de ondergrond komen mooi door de tule heen. De volgende foto’s zijn van heel dichtbij genomen, klik op de foto en je ziet ze wat groter.
Dit is het laatste blogbericht van het jaar 2011, een jaar dat veel heeft gebracht, maar ook heeft genomen.

In de laatste vier maanden van het afgelopen jaar heb ik 3 geliefden verloren, waarvan mijn vader het dichtst bij me stond. Maar het jaar heeft me ook veel gegeven, veel daarvan is op dit blog verschenen. Ik heb een aantal give-away’s gewonnen, variërend van een boek tot mooie werkjes. Ook ben ik over de 100.000 lezers grens gegaan. Het bijzonder aan het hebben van een blog is het delen van kennis en als het zo uit komt emotie. Ik ben ook lid geworden van een Art-quilt forum, wat nu 1 jaar bestaat, dat heeft er weer toe geleidt dat ik veel mensen heb leren kennen en hun werk. Ook is daaruit de Art Quilt Groep Oost ontstaan, waar technieken worden onderzocht en geleerd.

In je eentje kom je daar vaak niet aan toe, maar met anderen om je heen lukt dat wel! Mijn motto is niet voor niets Quilting is sharing geweest. Ik durf sinds dit jaar ook meer de Art kant uit te gaan, ik ben al meer uit de box gaan denken, geholpen door anderen. Het linker rijtje met blogs is ook meer gevuld met Art bloggers, de traditionele zijn daardoor vervangen. Dat hoort ook zo als je evolueert. Misschien ben ik wat vergeten, je kunt nu eenmaal niet een

heel jaar in 1 blogbericht samenvatten. Nu rest mij alleen nog om jullie een hele goede jaarwisseling te wensen en een gezond, creatief en liefdevol 2012! Kijk uit met vuurwerk, je hebt je vingers het aankomende jaar nog hard nodig, mijn vingers blijven heel, ik raak het niet aan en heb er nog nooit een euro aan uitgegeven. Wij gaan ook niet naar buiten, we zitten tegen het uitgaansgebied aan, dus wie of wat er op straat is, ik vertrouw niemand qua veiligheid.

Muziek.

In de belangrijkste winkelstraten in het centrum is muziek te horen, de top 2000, wat een bijzondere sfeer geeft. Dinsdagavond heb ik friet gehaald, dit eten we niet elke avond, in de snackbar was ook de top 2000 te horen. De jongen achter de toonbank was erg vrolijk en zei ook dat dat door de mooie muziek van de top 2000 kwam.

Ik vind dat eigenlijk wel erg grappig, want ik doe niet meer mee met de hedendaagse muziek, maar deze jongen, een generatie verder, genoot van de muziek uit mijn generatie. Als ik achter de naaimachine zit, zoals gisteren, dat heb ik de radio op Sky-radio staan, die muziek uitzend van alle nummer 1 uit de hitparade, met op vrijdag de top 100 van alle nummer 1. In de huiskamer staat Classic FM aan, die vanaf 2e kerstdag tot aan oudejaarsdag de Klassieke top 1000 allertijden uitzend. Wat is dit toch een

mooie tijd wat muziek betreft! Gisteren berichtte ik over de stofdoek die met transferverf was bewerkt, daar ben ik mee verder gegaan, eerst vertikaal de stofdoek met transferverf behandeld. Daarna heb ik de lap vastgezet op een ondergrond die ik nog had liggen van het kerstkaarten maken. Daarna heb ik er dwars de linten gelegd die ook met transferverf waren behandeld. daarover heb ik al eerder bericht. Het motief wat in het lint zat is met de BSR-voet langs de randjes genaaid. Daarna wilde ik nog wat toevoegen en heb er een stuk organza overheen gespannen, met verschillende fantasie steken is dat vastgezet op de ondergrond. Toen dat vastzat

heb ik het overtollige organza afgeknipt en ook een stuk tussen de naailijnen is weggeknipt, waardoor de gelaagdheid te zien is. Nu eens kijken op welke maat ik het werk ga afwerken. Tussen de ondergrond en de organza heb ik ook nog glitters gestrooid.

Soms heb je…….

……van die momenten dat je je iets afvraagt. Bij mij gebeurde dat afgelopen vrijdag, ik deed de was en was vergeten de linker broekzak van mijn spijkerbroek leeg te halen.

Nu zit daar meestal niet zoveel in, behalve 2 kastanjes, omdat ik weleens heb gehoord dat je dan minder kans hebt om reuma te krijgen. Ik geloof daar eigenlijk niet in, maar ben er ondertussen wel aan gewend dat daar 1 of 2 kastanjes in zitten. Maar dit keer zat er ook een stofdoek in, of eigenlijk heten deze doekjes stofvangers, van het merk Sorbo. Deze doekjes zijn gemaakt van micro vezels. Toen ik mijn kleding uit de droger haalde ontdekte ik het doekje, wat trouwens mooi schoon was geworden, ik vroeg mij af of ik nog meer met het doekje kon aanvangen, al hoewel er op de verpakking staat dat deze doekjes voor eenmalig gebruik zijn. Daarom heb ik het doekje tussen bakpapier gelegd en er strips papier over gelegd die beschilderd zijn met transfer verf. De foto is het bewijs dat dit lukt, het zachte oppervlak van het doekje wordt wel veranderd en voelt hard aan, maar dit kan ik dus verder verwerken, een reden om meer met deze doekjes te gaan doen. Voor het geval dat jullie met een prangende

vraag zitten omtrent de orchidee, het antwoord is dat de knop op 2e kerstdag begon op te zwellen en langzaam begon te veranderen in een bloem. Gistermorgen stond de bloem mooi open, de kleur gaat nog wel een beetje veranderen naar groen/geel.

Kerst 2011!

De kaarsen op mijn salontafel zijn aangestoken! Ik wens iedereen fijne kerstdagen, maar bovenal vrede en liefde toe. Het eten zal lekker zijn, maar is niet het belangrijkste, dat is het samenzijn.

Gaat het lukken?

De titel slaat op deze knoppen van de orchidee in de vensterbank, vorig jaar ging de eerste knop op de eerste kerstdag open en hij heeft gebloeid tot begin Oktober. Door de takken kun je Petrus zien, dit beeldje heeft Henk gevonden toen hij zijn huis had gekocht, de oude bewoner(s) hadden hem achter gelaten. Al mijn orchideeën staan in knop of de bloemen zijn net uit, voor mij dus geen kerststerren! De kleur van de bloemen is groen/geel, net appeltjes groen.

Dan staat ook deze witte sinds kort in bloei, maar die houdt zijn bloemen niet zo lang. De volgende foto laat de roze orchidee zien die ook sinds kort bloeit en er komt nog een stengel met knoppen aan. Een mooi bruggetje als het over bloemen gaat is, dat vandaag Vaclav Havel wordt begraven in Praag, daar zal ook veel bloemenpracht bij aanwezig zijn, denk ik. In 1992, Henk en ik kende elkaar nog maar een paar maanden, gingen we op vakantie naar Praag. Het ijzeren gordijn was net gevallen, wij hadden niet veel geld te besteden, dus een busreis naar Praag. We logeerden in de studentenkamers op de Universiteit, die kamers waren in de zomer toch leeg. We sliepen op strozakken, wat ook wel gerieflijk was voor een week, we aten in de menza en hebben nooit geweten wat we aten.

Drie dagen hadden we geen warm water als we onder de douche wilden, maar de stad was adembenemend, alhoewel veel er verwaarloosd uitzag. Daar waren ze al fulltime mee bezig, in het weekend ging het werk gewoon door. We hadden van familie gehoord dat we kaartjes moesten kopen voor Laterna Magica, een combinatie van zang, dans en film, alles in elkaar overlopend. Kaartjes hadden we te pakken gekregen, maar we konden niet naast elkaar zitten. Toen we naar de voorstelling gingen werd er door het personeel zenuwachtig gedaan, ik werd wel naar mijn plek gebracht, maar constant was er iemand van het personeel in mijn buurt te vinden. Wat bleek later, de stoel waar ik op zat, was de vaste plek voor Herr Doctor, zoals Vaclav Havel werd genoemd. Als hij binnen was komen lopen had ik de stoel aan hem af moeten staan en had het personeel een andere plaats voor mij moeten zoeken. Dit verhaal kwam weer boven drijven bij mij toen ik hoorde van zijn overlijden. Ergens zou ik nog weleens terug willen naar Praag, maar er zijn zoveel jaren overheen gegaan, misschien is de sfeer van toen wel helemaal weg. Waar maak je het mee dat je zit te dineren op de heuvel, met uitzicht over de Praagse burcht, de Moldau en de binnenstad en je rekent voor een 4-gangen diner, een paar glazen wijn, koffie met bonbons na nog geen 25 gulden af voor 2 personen. Op de Karels brug kochten we kaarten en postzegels voor het thuisfront en de verkoper was ontzettend blij dat we zoveel kochten. In onze ogen waren de kaarten en postzegels erg weinig geld, maar voor deze verkoper was het een enorm bedrag. Deze vakantie is in ons geheugen gegrift! Jullie begrijpen dat er van mijn werk weinig terecht komt deze dagen, maar ik zal wel niet de enige zijn!

Daar ben ik weer…..

maar nu op een tijd die jullie van me kennen. Dat gebeurt er nu als je je hoofd er niet bij hebt, dan klik je op publiceren, terwijl de tijd nog niet ingesteld is. Ik had het bericht wel terug kunnen trekken, maar gebeurt is gebeurt. Wij hebben een bank van Italiaanse snit, waarvan je de hoes kunt wassen, maar dan krijg je te maken met problemen, want hoe krijg je de rugleuning nu los. Bank op zijn kop in de kamer, ja hoor daar zat een schroef die los kan. Alleen daar heb je een zeskantig staafje voor nodig, zoeken, gevonden, maar de dikste was nog te klein voor deze schroef. Naar de bouwmarkt, een dikkere gevonden, naar huis, schroeven los maken, maar hoe ik ook probeerde de rugleuning kwam niet los, zodoende kon ik de hoes van het zitgedeelte niet loskrijgen en de hoes van de rugleuning. De kussenhoezen zijn wel in de wasmachine gegaan op het wolwas programma. Bij wie kan je dan voor raad aankloppen, natuurlijk mijn moeder, Ma hoe deed jij dat altijd. Gewoon met een zachte borstel of doek en azijn aangelengd met water. Dank je wel Ma, als ik jouw toch niet had! De bank is opgeknapt van de azijn en de kussens van de wasbeurt. En zo gebeurt het dat je er met je hoofd niet echt bij bent, want je denkt dat het een kwartiertje kost om de hoezen van de bank te halen en zo ben je er bijna de hele dag mee bezig en ik wilde nog meer doen.

Gisteren stond er iets anders op het programma, ik moest nog een kerstpakket verzorgen voor de klusjesman die wel eens wat doet voor de Vereniging van Eigenaren van het complex waar wij wonen. Het zijn altijd dezelfde mensen die zich ergens voor inzetten, dus ik was net als vorig jaar de klos. De vorige die het kerstpakket verzorgde gaf altijd gereedschap, al kostte het meer dan zij uitgeven mocht. Nou, dat was ik niet van plan, zo’n goeie klusjesman is het nu ook weer niet. Vorig jaar heeft hij een leuk pakket gekregen met allerlei jammetjes met een drankje erin en nog meer lekkere dingen. Toen ik een paar weken later vroeg hoe het pakket was bevallen kreeg ik als antwoord dat de spulletjes wel lekker waren, maar dat het mannetje en zijn vrouw van gewone dingen hielden. Dit was mijn kans dit jaar, gewoon dingetjes uit de supermarkt aangevuld met kadootjes als sfeerlichtjes van riet en een zak potpourri, verder aangevuld met een fles appelsap, kerstbrood, kerstkrans en allerlei chocolaadjes en dat allemaal in een plastic box. Hopelijk is het mannetje dit jaar helemaal tevreden! In het voorjaar hebben wij nog een klusje voor hem en ik wil wel tevreden zijn dan. Verder is het elk jaar weer een probleem waar de kerstkaarten een plaatsje moeten krijgen, ik heb ze weleens aan linten aan de deur gehangen, maar eigenlijk vind ik dit allemaal onrustig. Vorig jaar heb ik ze allemaal op een stapel op de kast gelegd, maar dan kijk je ze ook niet meer door, dat vond ik weer ondankbaar ten aanzien van degene die de kaarten hadden gestuurd.

Dit jaar heb ik het opgelost met paperclips die ik aan de rollertjes van de gordijnrails heb gehangen. De gordijnrail is blijven zitten sinds we hier wonen, in de veronderstelling dat er nog vitrage zou komen. De vitrage is er nooit gekomen, we hebben geen overburen die naar binnen kunnen kijken, dus geen noodzaak. De gordijnrail komt nu van pas. Het is net in de rechter hoek aan de onderkant te zien dat ik nodig moet schilderen, dat stel ik al een paar jaar uit, maar het moet er eens van komen, dit voorjaar misschien als ik de balkondeur open kan zetten, zodat de verflucht snel kan verdwijnen. De zwarte strepen is fijnstof wat van buiten komt, dus de kieren moeten ook dicht gemaakt worden. Dat heb je als je langs een drukke weg woont. Nu ik dit met de hele wereld heb gedeeld moet ik het aankomend voorjaar wel de kwast gaan hanteren, jullie herinneren me er wel aan denk ik!

Ze zijn klaar.

De kerstkaarten zijn klaar en wel voor deze kerst bestemd.

Ze hebben nog een stukje geverfde vliesofix gekregen en een glimmertje is er op genaaid. Daarna zijn ze met boekbinderslijm op de binnenkant geplakt.