Steekje voor steekje.

Ik had werk meegenomen op vakantie, om soms toch iets te kunnen doen. Er zat geen dwang achter, als het zo uit zou komen en ik er zin in had, of als ik een idee kreeg, kon ik het pakken en er aan werken.

Met een wollen draad, Lana van Aurifil, maakte ik deze span steken en kruissteken. Ik ben een ochtendmens en ben altijd vroeg wakker, het grote voordeel is dat je dan door niemand gestoord word. Op ons laatste vakantie adres was een mooie ruimte met een lange ontbijttafel, prima geschikt om op te werken.

Om 6 uur in de morgen, terwijl de zon langzaam opkwam begon ik dan te werken en had vaak de rust tot  de ontbijttafel werd gedekt rond 8 uur. Aan de onderkant is te zien dat ik allerlei steken over elkaar heb gezet, eerst met rayon garen in 3 verschillende rode tinten en er overheen 3 verschillende Lana garens, Henk noemde dit gehechte wonden.

Ook maakte is rijg steken, want lijnen maken ook een vlak. Nu maar eens kijken of ik op deze ondergrond mijn compositie kan plaatsen.

Ik zou.....

.....deze week vrij houden om diverse dingen te kunnen doen, zonder dat ik 's avonds de boel op moest ruimen. DH is een hele week op cursus met hotel overnachtingen, dus alle ruimte en tijd. Maar wat komt er van terecht? Echt helemaal niets! Vanmorgen stond er een rondleiding over het stationsgebied op de planning, dat mocht ik niet mislopen.

Ik ben blij dat ik het gedaan heb, je komt op plekken waar je normaal niet komt. Sinds 2003 is er gewerkt aan het ontwerp van Ben van Berkel, het behelst het station, zowel streekbussen, stadsbussen, taxistandplaatsen, het spoor, kantoren, parkeergarage, fietsenstalling en als laatste de stationshal. Op een interessant punt fotografeerde ik deze foto van de weg van het natuurlijke licht door de lagen van het hele complex. De volgende foto is iets meer naar boven genomen.

Nog meer naar boven is het glazenplafond helemaal te zien en de trappen door deze lichtschacht.

De wanden zijn expres schuin gebouwd om het licht naar beneden te lijden, waardoor er minimaal verlichting nodig is. Het licht geeft ook een gevoel van veiligheid, wat in de parkeergarage is doorgevoerd met behulp van de kleuren op de muren, elke verdieping heeft zijn eigen kleur en er is op vele plekken te zien op welke verdieping je bent.

Een ander kenmerk van het ontwerp van Ben van Berkel is dat er geen storende kolommen in de parkeergarage te vinden zijn. Bovenin de parktoren, op de 12e verdieping maakte ik deze foto, waarop te zien is hoe de sporen van het station hun weg vervolgen richting het oosten.

Op de plek waar de stationshal wordt gebouwd is nog niet zoveel te zien, wat enige herkenning geeft, ze zijn druk aan het bouwen met metalen onderdelen, die op een aantal plekken worden geconstrueerd, zelfs in Polen. Als die klaar zijn komen ze in de nacht aan, om het verkeer niet te storen. Deze stalen constructies gaan de hal vormen en worden overdekt met gebogen glas.
Voor een sfeer impressie kijk even op http://www.arnhemcentraal.nu/actueel/wat-doen-we-buiten/.

'Opknappertjes'

In mijn vorige bericht had ik het over de 'opknappertjes' die we in Portugal zagen, in werkelijkheid zijn het verlaten woningen, die langzaam instorten.

Deze staat in Quintela do Vouga, op een idyllische plaats bij de Rio Vouga. Toen wij hier waren vonden we gekleurde balletjes, er was een club mensen langs geweest om te paintballen. De balletjes zouden biologisch afbreekbaar zijn en voor de paintballers is zo'n plek natuurlijk ideaal, geen gebroken ramen!!

Zo ziet het eruit in een huisje waar het dak op instorten staat en waar de verdiepingsvloer al een verdieping lager ligt. De muren zijn wel interessant en de dakconstructie ook!

Hier in dit verlaten dorpje is iemand bezig geweest met zinken golfplaten.

Het dorp heeft schitterende natuur om zich heen. De rivier hier was een smalle stroom, ruim een meter breed, die van de rotsen naar beneden stroomde, langs die stroom lagen verstopt onder het groen nog verschillende graanmolens, die door het water worden aangedreven. Zo kan je van hetzelfde water een aantal keer gebruik maken.

Hier zie je een nog werkende graanmolen, er wordt mais vermalen. Dit was in een ander dorp en de molenaar wilde ons de molen wel laten zien, al was het zondag. Als we maar na 3 uur zouden komen, dan kon hij nog naar de kerk. In zijn mooie pak vertelde João, 84 jaar oud, hoe de molen werkte. Hij had meneer pastoor nog gevraagd of hij al op het lijstje stond om gehaald te worden, meneer pastoor antwoordde dat dat het geval was, maar dat hij nog niet bovenaan stond.

Zo werken deze graanmolens, wij herkennen een molen aan de wieken, maar hier vallen ze niet op!
Jullie zullen begrijpen dat ik nog een beetje in vakantie sferen ben, maar de langzaamaan begint het gewone leven, de was ligt en hangt weer netjes in de kast, de koffer is weer leeg, wachtend op de volgende keer. Ondertussen ben ik ook nog 2 dagen bij mijn moeder geweest om haar te verzorgen. Op 13 Juni is ze geopereerd aan haar heup, ze heeft een nieuwe kop en kom gekregen, liep met 2 krukken, ondertussen met 1 kruk, mag niet bukken en moest van ontbijt, koffie, thee enz. worden voorzien. Het gaat erg goed en momenteel is ze 's nachts weer alleen. Het was heerlijk om op die manier wat terug te kunnen doen voor de zorg tijdens mijn jeugd. Dus heb ik haar lekker ingestopt toen ze ging slapen gevolgd door een nachtzoen en de mededeling dat het gedonder nu afgelopen moest zijn en dat ze moest gaan slapen. Humor hoort er ook bij!
Aankomende weer wordt weer enigszins normaal, gelukkig maar!

Terug in de realiteit.

Heerlijk om even 2 weken helemaal weg te zijn en flink te ontspannen.

We waren afgereisd naar het binnenland van Portugal en hebben 3 Bed and Breakfasts bezocht van Nederlandse eigenaren, die in Portugal hun bedrijf zijn begonnen. We begonnen in Batalha waar we 4 overnachtingen hadden, daarna reisden we door naar het dorpje Lamas Ferreira de Aves, ten noord-oosten van Viseu, waar we 5 overnachtingen hadden. Voor het derde adres reisden we naar het zuiden naar het dorpje Nesperal, bij Cernache de Bonjardim.

Het landschap was adembenemend mooi, vooral als je in de bergen over de bochtige wegen reed, met vaak haarspeldbochten. Vaak kwamen we huizen tegen zoals hierboven op de foto, wij noemden dat 'opknappertjes', vaak het gevolg van overlijdens, de familie erft het huis, maar zijn naar de stad verhuisd voor betere levensomstandigheden en ruziën over de erfenis en ondertussen vervalt alles. Daken storten in en bomen gaan erin groeien en groeien door het dak heen.

Het witte autootje wat het verst weg staat heeft ons door Portugal vervoerd, toen deze foto werd genomen zaten we in de schaduw een broodje te eten, waarvan we niet wisten wat het was, maar via een woordenboekje kwam ik erachter dat het een broodje speenvarken was. Het binnenland van Portugal is een gebied van hard werkende boeren, die een maandinkomen van 500 euro verdienen, niet veel voor onze begrippen, vandaar dat je jeugd hun heil in de grote steden als Lissabon en Porto gaan zoeken. Daardoor verarmd het binnenland meer en meer.

De lucht is er erg zuiver, getuige de korstmossen op de boomstammen, deze boom is gefotografeerd bij het dorp Aljubarotta, waarhet huidige Portugal is ontstaan. Koning João versloeg daar de Spanjaarden.

De prijzen zijn laag te noemen, zie de menukaart hierboven, maar wasmiddelen zijn er net zo duur als hier. Op ons 2e adres ontdekten we een restaurant met deze menukaart, klik op de foto voor een beter beeld, je ziet dan ook dat de gerechten een Nederlandse ondertiteling hebben. Dat komt door de Bed and breakfast door Nederlandse eigenaren gerund en een Nederlandse camping. De gasten van beide zaken spenderen hun geld in het dorp en daardoor heeft het dorp meer overlevingskans. Maar arm zijn wij er niet geworden, als je naar de prijzen kijkt. Voor een goede maaltijd met een fles wijn en koffie na waren we vaak nog geen 20 euro kwijt met ons tweetjes. We hebben dus een goede vakantie gehad en waren al snel onthaast en inspiratie heb ik er ook gehad, zie de bovenste foto van de kustplaats Nazaré, dat een benedenstad en een bovenstad heeft.

Bloem, bloem, bloem.

Gisteren was de laatste bijeenkomst van de Art Quilt groep Oost. Het onderwerp was voorbereid door Anja die ons 3 lapjes gaf, allemaal kregen we lapjes in de kleuren waar we graag mee werkten. Zelf hadden we 4 kleine pakketjes moeten maken, 2 met blauwe lapjes van 15 x 15 cm en 2 met groene lapjes van 15 x 15 cm. Bij die groene en blauwe lapjes kwamen nog 2 lapjes van 12 x 12 en 10 x10 cm en dat mochten diverse kleuren worden.

De 2 kleinere lapjes sneden we rond en naaiden dat op de ondergrond, daarna werd het geheel doorgesneden, waardoor je 4 delen overhield. Pas als dit klaar was mocht je 4 enveloppen pakken, die door ons allen al waren voorbereid en in enveloppen was gestopt, zodat je niet kon zien hoe die pakketjes eruit zagen. De meest fantastische kleuren en samenstellingen kwamen hieruit, zodat we nu konden gaan werken met materiaal waar we normaal niet mee zouden werken. We kunnen hier nu de komende tijd mee aan de slag, zodat er de eerste bijeenkomst van het volgende seizoen allemaal bloementuinen gepresenteerd kunnen worden. Voorlopig werk ik hier niet aan, ik ben op vakantie, maar inspiratie ga ik zeker op doen. Over 2 weken ben ik terug!

Carpe Diem.

Gisteren bereikte mij het bericht dat Ans Kastein niet meer onder ons is. Ze  heeft de jarenlange strijd tegen kanker verloren. Carpe Diem was een motto van haar en betekent PLUK DE DAG!.

Bovenstaande foto is een gedeelte van één van haar quilts, ze heeft daarop teksten gezeefdrukt en ook een bewerkte foto van haarzelf na weer een chemokuur, dus met een kaal hoofd. Vorig jaar is er een tentoonstelling van haar werk geweest, met de Art Quilt groep Oost hebben we de tentoonstelling bezocht en heeft zij een lezing gegeven langs haar werken. Ze was toen al heel fragiel en had een heel zacht stemmetje, maar toch bracht ze het op om er te zijn. Ans zou voor ons nog een workshop voorbereiden, maar daar is het niet meer van gekomen!

Toen Ans voor het eerst geconfronteerd werd met Kanker is ze met patchwork begonnen, heel traditioneel, maar al vlug ontdekte ze andere technieken en gaf ze haar gevoel in haar werken neer. Op de foto hierboven zie je jaartallen, dat zijn de jaren dat de kanker weer opleefde. Ans heeft 20 jaar geworsteld, maar krabbelde steeds weer op.

Pluk de dag is een metafoor ter aansporing de Romeinse dichter Horatius. Louis Couperus, ook niet de kleinste, zegt ons: Pluk de dag. Dweep en droom niet met de schim van het Verleden en wees niet bang voor het spook van de Toekomst, maar sla de verliefde armen vast om het levende, gloeiende Heden.

Ans rust zacht. om de dag van Heden te gebruiken en om niet tot morgen uit te stellen wat Vandaag gedaan kan worden. Aldus

Het condoleance register is hier te vinden,

http://www.condoleanceregister.nl/Condoleance-Ans-Kastein---Gieling.html

MoBA!

Over enkele dagen begint de MoBA weer, de Mode Biënale Arnhem, dit keer is de grote kracht hierachter Lidewij Edelkoort. Van 9 Juni tot 21 Juli is dit tweejaarlijkse spektakel weer in de stad. Zie hier voor http://moba.nu/

Het thema is een spannende, Fetishisme!!